مقدمهء مصحح قريحه‌مندان و صاحبان انديشه در حوزهء ادبيات ، براى غناى آثار ادبى و انطباق آن با آميزه‌هاى گونه‌گون جامعهء انسانى و دغدغه‌هاى مرسوم اين اجتماع ، يگانه شيوهء سنجيده را اشراف كامل ذوق‌مداران نسبت به زواياى نهان و آشكار فرهنگ و پيشينهء ديرينهء آن مىدانند . هرگاه اين معرفت تا بدان‌جا رسد كه دست‌مايه‌اى سخته براى زيرساخت نحله‌هاى نوين انديشه ورزانه گردد ، مىتوان نسبت به هم‌آهنگى شايسته و بايسته ميان آثار آفريده شده با جريانات سيّال در متن جامعه ، اطمينان پيدا كرد . در پژوهش‌هاى ادبى ، بخش قابل ملاحظه‌اى از اين پيشينه به وسيلهء كتاب‌هاى تذكرهء شعرا حاصل مىگردد . اين آثار كه در جايگاه خود به نوعى رابط ميان عقل ادب‌گراى هر عصر با حسّ جارى در اشعار سلف خود بوده‌اند را مىتوان به عنوان رسانه‌اى مورد وثوق پذيرفت . البتّه ناگفته پيداست كه با تميز سره از ناسره كه لازمهء همه‌گونه آثار بر جاى مانده از گذشتگان است ؛ بر ميزان استفاده از اين گنجينه‌ها افزوده مىشود . احياى آثار اين چنينى در دورانى كه دانش و معرفت هم‌پاى ديگر مقولات با سرعتى غيرقابل تصوّر در حال ترقّى و پيشرفت هستند ، خود ، عرصه‌اى است كه گام نهادن در آن علاوه بر بايدها و نبايدهاى پيرامونش ، جسارتى خاص مىطلبد . نيك مىدانيم كه با دست يازيدن به اين گسترهء پرپهنا به معادنى دست خواهيم يافت كه هم‌آميزى آن با روش‌هاى نوين امروزين بايسته‌هايى فراخ فراروى اهل خرد مىگشايد و غور در آن‌ها منجر به بروز شايسته‌هايى در وادى ذوقيات مىشود . سال‌ها پيش استاد زنده‌ياد ، جناب آقاى ذبيح اللّه صاحبكارى - خدايش بيامرزاد - تصحيح « تذكرة الشّعراى منتخب اللّطايف » را پيشنهاد فرمودند ؛ وجود اين عزيز سفر كرده كه خود بار سنگين تصحيح « تذكرة الشّعراى عرفات العاشقين و عرصات العارفين » تقى الدّين اوحدى را بر دوش مىكشيدند و بخش علمى آن را به سر منزل مقصود رساندند ؛ فرصتى مغتنم براى هم‌يارى و مساعدت در اجراى امر تصحيح كتاب پيشنهادىشان بود و تا بودند همواره پىگير مراحل مختلف انجام آن .